Kijkend naar de meest recente cijfers van het aantal Amsterdamse VMBO-leerlingen binnen de sector techniek, dan kunnen we helaas niet anders constateren dan dat de neerwaartse trend zich doorzet. (zie onder). Waren er in 2006 nog 1233 leerlingen met een techniekprofiel, in 2010 is dat aantal gehalveerd (602). Door het dalende aantal leerlingen basis en kader, dat kiest voor techniek, wordt het voor de scholen steeds moeilijker om hun techniekafdelingen overeind te houden. Het techniekprogramma dreigt inhoudelijk te vervagen, de infrastructuur te verouderen en de gemotiveerde vakdocenten en daarmee het techniekonderwijs zullen definitief verdrwijnen van de VMBOx92s. Met het Manifest x93Wie redt het VMBO Techniekonderwijs in Amsterdam?x94 willen wij de betrokken bestuurders wakker schudden. Maar niet zonder hen de hand te reiken. Het lokale en regionale bedrijfsleven is graag bereid om constructief mee te werken aan een voor de toekomst robuuste oplossing. Steun daarom het Manifest. Stuur voor de volledige tekst van het manifest een mail aan Italiaander@rtca.nl

 
Vanmorgen las ik dit commentaar in de Volkskrant en kreeg spontaan de aandrang om een reactie te sturen:

"Bij het lezen van dit commentaar bekruipt mij het gevoel dat we hier niet alleen maar te maken hebben met diploma-inflatie. Het zelfde geldt blijkbaar ook voor normen en waarden. Tegelijktijd krijg ik een sterke associatie met de vernieuwde A2 bij Breukelen. Die zee van ruimte verleidt mij ook om nog eens flink gas te geven.

Het bedrijfsleven moet echter blind kunnen vertouwen op de waarde van een diploma. Erg vergelijkbaar met de verklaring van een accountant. In het bijzonder het beroepsonderwijs moet daarvan doordrongen zijn. Dit staat los van welke vorm van bekostiging dan ook."

De discussie over de naamsverandering in het MBO woekert voort als een stille veenbrand die af en toe bovengronds komt. Met de suggestie tot het crexebren van het VLMBO gooit Theo Wubbels in zijn column in Trouw wat extra olie op het vuur.

Lees de volledige column in Dagblad Trouw.

Kijkend naar de regionale plannen voor de aanpak van de jeugdwerkloosheid is naar mijn inziens wel heel veel aandacht voor het idee om leerlingen langer op school te houden, ook wel het School Ex programma genoemd. Dat is een aardige oplossing voor de MBO-leerling die vorig jaar zijn/haar BOL-opleiding heeft afgerond. Voor de BBL-er wordt dit al twijfelachtig. Die heeft niet voor niets gekozen om te gaan werken en leren. De regering moet er alles aan doen om ervoor te zorgen dat deze jongens en meisjes niet op straat komen te staan. Dat zou een vorm desinvesteren zijn.

Maar daarnaast heb je ook nog de groep van jongeren zonder enig diploma. Zijn zij geholpen bij een x93terug-naar-schoolx94-achtig programma? Zij zijn niet voor niets een keer uitgevallen uit het reguliere schoolsysteem. Door deze groep aan te duiden als x93probleem jongerenx94 wordt al snel het idee gewekt dat hun uitval veroorzaakt wordt door de x93omstandigheden thuisx94, x93het milieux94 of x93ADHDx94. Het onderwijs zelf blijft daarbij buiten schot.

Hans de Boer heeft in zijn aanpak van de jeugdwerkloosheid een veel passendere omschrijving. Hij noemt ze x93jongeren met een grote afstand tot de arbeidsmarktx94. En we moeten erg oppassen dat door deze crisis de afstand niet groter wordt. Veel van deze jongeren hebben de afgelopen jaren echter niet stil gezeten. Ze zijn van het ene baantje naar het andere baantje gehopt. Zoals Ryan Tromp in Dagblad Trouw hedenmorgen; van asbestverwijderaar tot productiemedewerker bij een dropfabriek. De wil om te werken is aanwezig. Dicipline kan misschien beter, maar daar kan je aan werken. Maar als je zo iemand een echte kans geeft, is mijn ervaring, dan komt de motivatie vanzelf.

Ryan Tromp overweegt terug naar school te gaan. Zonder Ryan persoonlijk te kennen, voel ik echter aan mijn water dat Ryan daar niet echt mee geholpen is. Ryan, en vele met hem, moeten de kans krijgen om een vak te leren. En een vak leer je in de praktijk. Twee jaar geleden zagen we, met oog op de vergrijzing, deze jongeren als on- of niet volledig benut potentieel op de arbeidsmarkt. De vergrijzing blijft en daarmee ook het structurele tekort aan goede vakmensen. Zeker als de crisis weer is overgewaaid.

De overheid zou de crisis moeten aangrijpen om deze jongeren weer perspectief te bieden. Van kansloos naar kansrijk. Jongeren als Ryan zijn geholpen bij leren en werken tegelijkertijd. Zeker in kader van de Wet investeren in jongeren (WIJ), die binnenkort van kracht wordt, moeten we naar oplossingen zoeken die verder gaan dan alleen terug naar school. Dit kan natuurlijk alleen samenwerking met de werkgevers. Maar met substantixeble financixeble ondersteuning vanuit de (locale-) overheid. Zie het als een investering; xe9xe9n die absoluut de moeite waard is.

Klik hier voor het volledige artikel in Dagblad Trouw.

Micha Italiaander

Afgelopen dinsdag was ik aanwezig op de conferentie x91Parels in Bxe8ta Techniekx92 in Houten. Als x91man uit het bedrijfslevenx92 vond ik het opmerkelijk dat meerdere malen het woord x93beroepstrotsx94 viel. Blijkbaar heeft het hieraan geschort binnen het MBO. Ik kreeg het gevoel dat de docenten in het beroepsonderwijs duidelijk op zoek zijn naar een nieuw elan. Lesgeven is een vak en zij willen trots zijn op hun vakmanschap. Ze willen goed onderwijs brengen en ze willen zelf de regie voeren. Dat lijkt mij een heel gezonde ontwikkeling.

Een goed vakman is per definitie trots. Het MBO is bij uitstek de kweekvijver van vakmanschap. Dan is het ook van het grootste belang dat de docenten die trots moeten kunnen overbrengen op hun leerlingen. Bestuurders van een ROC zouden toch heel ongemakkelijk moeten voelen als de docenten aangeven terug te verlangen naar een vorm van beroepstrots.

Heel positief vond ik de workshop x91Samenwerken is geen projectx92 gegeven door Ed van Dam en Marleen van de Wiel. Aan de hand van hun ervaring met CLIB Energie, een samenwerking tussen energiebedrijven en scholen, ontstond er een levendige discussie. Ik vond het heel verfrissend om een keer samen met collegax92s uit het onderwijs stil te staan bij het proces om te komen tot een succesvolle samenwerking. Het proces blijft vaak onderbelicht als bedrijfsleven en het onderwijs met elkaar rond de tafel gaan zitten. Dan gaat het al snel over onuitgesproken belangen. Dinsdag bleek dat praten over het proces juist dient om onbegrip weg te nemen en inzicht te krijgen in elkaars belangen. Zo ligt het streven naar onderwijsvernieuwing enerzijds en anderzijds de ambitie om meer technici te laten instromen in het bedrijfsleven naar mijn inziens in elkaars verlengde. De deelnemers aan de workshop waren het samen eens dat het belangrijk is om duidelijke afspraken te maken over het proces. Met goede intenties alleen komen we er niet. De deelnemende partijen moeten zich committeren aan het proces en elkaar durven aanspreken. Als twee bedrijven met elkaar in zee gaan, gebeurt dat doorgaans niet op basis van een intentieverklaring. Bedrijven houden niet van vrijblijvendheid.

Duidelijke afspraken en de overtuiging dat je iets wezenlijks kunt bijdragen zijn essentieel voor een succesvolle samenwerking. En iets wezenlijks bijdragen lukt alleen als je trots bent op je werk. Daarmee is de cirkel rond.

Micha Italiaander

var gaJsHost = ((“https:” == document.location.protocol) ? “https://ssl.” : “http://www.”);
document.write(unescape(“%3Cscript src=’” + gaJsHost + “google-analytics.com/ga.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var pageTracker = _gat._getTracker(“UA-10241069-1″);
pageTracker._trackPageview();
} catch(err) {}

Afgelopen dinsdag was ik aanwezig op de conferentie xe2x80x98Parels in Bxc3xa8ta Techniekxe2x80x99 in Houten. Als xe2x80x98man uit het bedrijfslevenxe2x80x99 vond ik het opmerkelijk dat meerdere malen het woord xe2x80x9cberoepstrotsxe2x80x9d viel. Blijkbaar heeft het hieraan geschort binnen het MBO. Ik kreeg het gevoel dat de docenten in het beroepsonderwijs duidelijk op zoek zijn naar een nieuw elan. Lesgeven is een vak en zij willen trots zijn op hun vakmanschap. Ze willen goed onderwijs brengen en ze willen zelf de regie voeren. Dat lijkt mij een heel gezonde ontwikkeling.

Een goed vakman is per definitie trots. Het MBO is bij uitstek de kweekvijver van vakmanschap. Dan is het ook van het grootste belang dat de docenten die trots moeten kunnen overbrengen op hun leerlingen. Bestuurders van een ROC zouden toch heel ongemakkelijk moeten voelen als de docenten aangeven terug te verlangen naar een vorm van beroepstrots.

Heel positief vond ik de workshop xe2x80x98Samenwerken is geen projectxe2x80x99 gegeven door Ed van Dam en Marleen van de Wiel. Aan de hand van hun ervaring met CLIB Energie, een samenwerking tussen energiebedrijven en scholen, ontstond er een levendige discussie. Ik vond het heel verfrissend om een keer samen met collegaxe2x80x99s uit het onderwijs stil te staan bij het proces om te komen tot een succesvolle samenwerking. Het proces blijft vaak onderbelicht als bedrijfsleven en het onderwijs met elkaar rond de tafel gaan zitten. Dan gaat het al snel over onuitgesproken belangen. Dinsdag bleek dat praten over het proces juist dient om onbegrip weg te nemen en inzicht te krijgen in elkaars belangen. Zo ligt het streven naar onderwijsvernieuwing enerzijds en anderzijds de ambitie om meer technici te laten instromen in het bedrijfsleven naar mijn inziens in elkaars verlengde. De deelnemers aan de workshop waren het samen eens dat het belangrijk is om duidelijke afspraken te maken over het proces. Met goede intenties alleen komen we er niet. De deelnemende partijen moeten zich committeren aan het proces en elkaar durven aanspreken. Als twee bedrijven met elkaar in zee gaan, gebeurt dat doorgaans niet op basis van een intentieverklaring. Bedrijven houden niet van vrijblijvendheid.

Duidelijke afspraken en de overtuiging dat je iets wezenlijks kunt bijdragen zijn essentieel voor een succesvolle samenwerking. En iets wezenlijks bijdragen lukt alleen als je trots bent op je werk. Daarmee is de cirkel rond.

Micha Italiaander

var gaJsHost = ((“https:” == document.location.protocol) ? “https://ssl.” : “http://www.”);
document.write(unescape(“%3Cscript src=’” + gaJsHost + “google-analytics.com/ga.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var pageTracker = _gat._getTracker(“UA-10241069-1″);
pageTracker._trackPageview();
} catch(err) {}

In Trouw woekert de discussie over de naamsverandering in het MBO voort. Vandaag is het woord aan de onderwijskundige Theo Wubbels. De heer Wubbels is ook van mening dat het hier vooral om een cosmetische operatie gaat en is zeer bezorgd over de uitwerking hiervan op leerlingen op niveau 1 en 2. Volgens Wubbels moeten we ons richten op het verbeteren van de positie van deze kinderen. Ofwel: “Energie en geld steken in aandacht voor deze leerlingen is een heel wat nuttiger besteding van de schaarse middelen dan een volgende naamsverandering”.

Micha Italiaander

Afgelopen week heeft premier Balkenende zich in het NRC Handelsblad gewaagd aan een opiniestuk. Hierin breekt hij een lans voor de omvorming van het Rijnlandse model, bekend van het x91polderenx92, naar een x91Rijndeltamodelx92. Op het eerste gezicht is er niet veel mis met wat onze minister-president in zijn stuk te berde brengt.

Persoonlijk kan ik mij heel goed vinden in het nieuwe model, dat x93marktdynamiek koppelt aan zekerheid, eigen verantwoordelijkheid aan het algemeen belang en geloof in eigen kunnen aan wederzijds vertrouwen x96 ook internationaalx94. Maar wie niet. Het is misschien eerder de manier waarop. De premier wil het polderen op een hoger niveau brengen. Het liefst zou hij zien dat Europa deze Nederlandse succesformule kopieert. Of om met de woorden van de premier te spreken: x93Nederland heeft met zijn overlegtraditie en open, internationale orixebntatie uitstekende papieren om daar vorm aan te gevenx94.

Buiten het feit dat Balkenende Nederland weer eens positioneert als gidsland (ik dacht dat we van die steeds terugkerende zelfoverschatting inmiddels genezen waren), stoor ik mij juist aan die overlegtraditie. En ik denk vele generatiegenoten met mij. Geboren in 1967 ben ik volgens de x91officixeblex92 indeling nog een exponent van de x91verloren generatiex92, ook wel Generation X genoemd, maar hurk ik aan tegen de x91pragmatische generatiex92. De naam zegt het al. Het heeft iets van actie, ondernemen, niet te veel praten, gewoon doen. Dagelijks kom ik ze tegen, in x91real lifex92 maar ook online. Stuk voor stuk ondernemers, in loondienst of voor zichzelf. Op Twitter, het nieuwe medium van deze generatie, delen ze informatie. Vooral over hoe je zaken beter, maar ook vooral NU kunt doen. Dit zijn de leiders van morgen, als zij het nu al niet zijn.

Alleen al het taalgebruik van de premier komt voor deze generatie gedateerd over. Balkenende wil zaken x93duidenx94. Hij heeft het over x93burgersamenlevingx94 en x93wat zijn de mogelijke coxf6rdinatenx94 . Dit is taalgebruik waar dertigers op afknappen en waardoor zij niet op vrijdag massaal op de bank zitten voor het wekelijkse gesprek met de minister-president. Ze hebben wel iets beters te doen.

Deze vermeende desinteresse mag niet verward worden met een gebrek aan maatschappelijke betrokkenheid bij deze generatie. De pragmatische generatie is geen groep egoxefstische mensen. Op Twitter delen zij dagelijks belangeloos informatie, waarmee zij elkaar helpen. Ze nemen ook het initiatief om maatschappelijke onderwerpen op de agenda te zetten. Neem bijvoorbeeld War Child.

Als ik het opiniestuk van Balkenende lees bekruipt mij het gevoel dat hij weinig feeling heeft met deze nieuwe generatie van leiders, hun manier van communiceren en opereren. Hij bezigt het taalgebruik van de gepolitiseerde x91protestgeneratiex92. Hij benadrukt de drang van zijn generatie naar consensus. Hij blijft vasthouden aan oude overlegstructuren en wil zelfs dat Europa hier een voorbeeld aan neemt. Maar bovenal blijft hij wollig en wordt hij weinig concreet, terwijl hij dit woord menig keer gebruikt.

Onze minister-president slaat de plank volledig mis door te stellen: x93De concrete invulling is een zaak van langere ademx94. Die langere adem hebben wij niet. De recessie vraagt nu om verandering en actie. Mijn generatie verwacht niet dat het initiatief hiertoe komt vanuit Den Haag. Zij nemen graag het initiatief en komen zelf met oplossingen. De overheid moet dergelijke ondernemerschap omarmen en steunen. Hierbij niet te veel overleggen wat de voorwaarden voor steun of subsidie moeten zijn, maar ieder initiatief beoordelen op zijn eigen merites.

Dit is waar het ook mijn interessegebied raakt. De overheid, centraal en lokaal, stelt geld ter beschikking voor innovatie op vele gebieden en zo ook voor vernieuwingen in het onderwijs. Dat is een goede zaak. Echter de bureaucratie die hiermee gepaard gaat vraagt vaak om een enorme dosis bezieling en doorzettingsvermogen. Nog vaker zie ik dat men gewoon aan de gang gaat. Een mooi voorbeeld kwam ik tegen via Twitter: Stichting Science Center Noord. Uit een van de x91Tweetsx92 begreep ik dat de initiatiefnemers maandag een bespreking hebben op het ministerie OCSW. Ik wens ze hierbij heel veel succes.

Micha Italiaander

Afgelopen week heeft premier Balkenende zich in het NRC Handelsblad gewaagd aan een opiniestuk. Hierin breekt hij een lans voor de omvorming van het Rijnlandse model, bekend van het xe2x80x98polderenxe2x80x99, naar een xe2x80x98Rijndeltamodelxe2x80x99. Op het eerste gezicht is er niet veel mis met wat onze minister-president in zijn stuk te berde brengt.

Persoonlijk kan ik mij heel goed vinden in het nieuwe model, dat xe2x80x9cmarktdynamiek koppelt aan zekerheid, eigen verantwoordelijkheid aan het algemeen belang en geloof in eigen kunnen aan wederzijds vertrouwen xe2x80x93 ook internationaalxe2x80x9d. Maar wie niet. Het is misschien eerder de manier waarop. De premier wil het polderen op een hoger niveau brengen. Het liefst zou hij zien dat Europa deze Nederlandse succesformule kopieert. Of om met de woorden van de premier te spreken: xe2x80x9cNederland heeft met zijn overlegtraditie en open, internationale orixc3xabntatie uitstekende papieren om daar vorm aan te gevenxe2x80x9d.

Buiten het feit dat Balkenende Nederland weer eens positioneert als gidsland (ik dacht dat we van die steeds terugkerende zelfoverschatting inmiddels genezen waren), stoor ik mij juist aan die overlegtraditie. En ik denk vele generatiegenoten met mij. Geboren in 1967 ben ik volgens de xe2x80x98officixc3xablexe2x80x99 indeling nog een exponent van de xe2x80x98verloren generatiexe2x80x99, ook wel Generation X genoemd, maar hurk ik aan tegen de xe2x80x98pragmatische generatiexe2x80x99. De naam zegt het al. Het heeft iets van actie, ondernemen, niet te veel praten, gewoon doen. Dagelijks kom ik ze tegen, in xe2x80x98real lifexe2x80x99 maar ook online. Stuk voor stuk ondernemers, in loondienst of voor zichzelf. Op Twitter, het nieuwe medium van deze generatie, delen ze informatie. Vooral over hoe je zaken beter, maar ook vooral NU kunt doen. Dit zijn de leiders van morgen, als zij het nu al niet zijn.

Alleen al het taalgebruik van de premier komt voor deze generatie gedateerd over. Balkenende wil zaken xe2x80x9cduidenxe2x80x9d. Hij heeft het over xe2x80x9cburgersamenlevingxe2x80x9d en xe2x80x9cwat zijn de mogelijke coxc3xb6rdinatenxe2x80x9d . Dit is taalgebruik waar dertigers op afknappen en waardoor zij niet op vrijdag massaal op de bank zitten voor het wekelijkse gesprek met de minister-president. Ze hebben wel iets beters te doen.

Deze vermeende desinteresse mag niet verward worden met een gebrek aan maatschappelijke betrokkenheid bij deze generatie. De pragmatische generatie is geen groep egoxc3xafstische mensen. Op Twitter delen zij dagelijks belangeloos informatie, waarmee zij elkaar helpen. Ze nemen ook het initiatief om maatschappelijke onderwerpen op de agenda te zetten. Neem bijvoorbeeld War Child.

Als ik het opiniestuk van Balkenende lees bekruipt mij het gevoel dat hij weinig feeling heeft met deze nieuwe generatie van leiders, hun manier van communiceren en opereren. Hij bezigt het taalgebruik van de gepolitiseerde xe2x80x98protestgeneratiexe2x80x99. Hij benadrukt de drang van zijn generatie naar consensus. Hij blijft vasthouden aan oude overlegstructuren en wil zelfs dat Europa hier een voorbeeld aan neemt. Maar bovenal blijft hij wollig en wordt hij weinig concreet, terwijl hij dit woord menig keer gebruikt.

Onze minister-president slaat de plank volledig mis door te stellen: xe2x80x9cDe concrete invulling is een zaak van langere ademxe2x80x9d. Die langere adem hebben wij niet. De recessie vraagt nu om verandering en actie. Mijn generatie verwacht niet dat het initiatief hiertoe komt vanuit Den Haag. Zij nemen graag het initiatief en komen zelf met oplossingen. De overheid moet dergelijke ondernemerschap omarmen en steunen. Hierbij niet te veel overleggen wat de voorwaarden voor steun of subsidie moeten zijn, maar ieder initiatief beoordelen op zijn eigen merites.

Dit is waar het ook mijn interessegebied raakt. De overheid, centraal en lokaal, stelt geld ter beschikking voor innovatie op vele gebieden en zo ook voor vernieuwingen in het onderwijs. Dat is een goede zaak. Echter de bureaucratie die hiermee gepaard gaat vraagt vaak om een enorme dosis bezieling en doorzettingsvermogen. Nog vaker zie ik dat men gewoon aan de gang gaat. Een mooi voorbeeld kwam ik tegen via Twitter: Stichting Science Center Noord. Uit een van de xe2x80x98Tweetsxe2x80x99 begreep ik dat de initiatiefnemers maandag een bespreking hebben op het ministerie OCSW. Ik wens ze hierbij heel veel succes.

Micha Italiaander

In lijn met de wens van het kabinet gaan Colo en UWVWerkbedrijf werkgevers stimuleren om meer stage- en leerbanen voor jongeren aan te bieden. Op regionaal niveau wordt gewerkt aan een betere aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt om voortijdige schooluitval te voorkomen. Via de mobiliteitscentra worden werkzoekenden, naast de reguliere werk-naar-werk bemiddeling, beter bemiddeld naar kansrijke sectoren.

Echter, wil de overheid in deze tijd van crisis meer trajecten opzetten voor leren en werken binnen bedrijven, dan is het van belang de sterke focus op de eigen cashpositie van een groot deel van het bedrijfsleven te onderkennen. Veel grote bedrijven zijn voornamelijk gefinancierd met vreemd vermogen. Bij een teruglopende omzet is het voor hen van primair belang om aan de verplichtingen ten aanzien van hun geldschieters te voldoen. Dat betekent letterlijk geen cash-out. Voor de kleinere bedrijven telt dat zij gewoonweg niet de middelen hebben om te investeren in nieuw personeel. Veel bedrijven zijn op dit ogenblik zelfs bezig met personeelsreductie.

Daartegenover staat dat de meeste bedrijven goed beseffen dat na deze crisis de structurele tekorten op de arbeidsmarkt nog steeds bestaan. Ze weten nu al dat, wanneer de economie gaat aantrekken, het nog moeilijker wordt om aan gekwalificeerd personeel te komen. Maar op dit moment ontbreekt het hun letterlijk aan de financixeble middelen om nu te investeren in werving en opleiding van nieuw personeel.

Juist nu zou een gunstig moment kunnen zijn om te investeren in het opleiden van jonge vaklieden. Met minder volle orderportefeuilles is er meer rust en aandacht voor het begeleiden van leerlingen die in praktijk ervaring moeten opdoen. Tevens is er de tijd om binnen het bedrijf de juiste infrastructuur op te zetten om deze jongens en meisjes de optimale begeleiding en scholing te geven en zo een didactisch klimaat te crexebren binnen het bedrijf. Een leeromgeving die blijft bestaan, ook als de economie weer aantrekt en de focus weer komt te liggen op het tijdig en zo efficixebnt mogelijk bedienen van de klant.

De belangen van het bedrijfsleven en de overheid lopen hier niet ver uiteen. De overheid wil voorkomen dat zij zoals in de jaren tachtig te maken krijgt met een verloren generatie. Het bedrijfsleven wil ook in de toekomst kunnen blijven beschikken over voldoende gekwalificeerd personeel. Ik ben ervan overtuigd dat het pas gaat werken als de overheid de verantwoordelijkheid legt bij de bedrijven zelf en dat deze samen met het onderwijs (de derde, niet onbelangrijke, partij in dit verhaal) gaan werken aan de oplossing. De overheid moet zorgen voor een aantal spelregels en de financiering op zich nemen.

Micha Italiaander